نابود و خاکستر گشته ایم -

سوخته ایم ومیسوزیم


	سالها پیش جنگل خاطراتم در آتشی مهیب خاکستر شد و اکنون سراسر وجودم در گدازه های آتشفشانی غریب می سوزد اشکهایم جاریست صدایم در نمی آید اشک من از غریبی در وطن است از غربت لحظه ها ، از گم شدن در خویشتن است گله ای نیست وقتی که سر گرمی مردم شکستن بال کبوتر و چیدن آلاله هاست وقتی که خوب ، بد است و بد ، خوب درندگان شاهی میکنند وجفا مگر گله ای می تواند باشد؟/؟ احمد \|+\| نوشته شده توسط احمد در دوشنبه دهم اردیبهشت 1386 \|